Tugay Pala: Hayal et: Ya İstanbul bir gün uykuya dalsaydı... Boğaz dondu, köprüler durdu, şehir nefesini tuttu. Sabah uyandığında her şey aynıydı ama hiç kimse yoktu.
GkrSgr: Deniz kıyıya fısıldıyor. Sanki şehir insanları değil, ruhunu arıyor.
Özlem Çankaya: Bir anda şöyle bir ses yankılanıyor tüm gökyüzünde "oh be, rahat bir nefes alalım biraz, sahiden çok yormadı mı bu insanoğlu bizi?
Hilal Tüzer: Bir yerden sonra sıkıldı ve eski kalabalığına geri dönmek istedi çünkü İstanbul kalabalığı ile güzeldi.
Özlem Çankaya: Peki ya artık her şey için çok geçse? İstanbul kalabalığı almış başını gitmişse ve dönmeye hiç niyeti yoksa.
