Türkü: Hayal et: O zamanlar çok küçüktüm nereye ait olduğumu kim olduğumu bile bilmiyordum belki 3 yaşında annesiz kaldım babamı hep gurbette hatırlıyorum babannemle dedem büyüttü bizi evet ben Ayşe bu benim hikayem zor yorucu bir hikaye.
Türkü: Annemle babam görücü usulü evlenmiş akraba oldukları için öyle uygun görmüş büyükleler
Türkü: Annemi köye bırakıp gurbete gidermiş babam annem kalabalık evde beş çocukla onu beklermiş.
Türkü: Babam huzursuz bir adammış anlattıklarına göre annemi dövermiş anlaşılmazlarmış bir gün annem daha fazla dayanamamış.
Türkü: Evi terk etmiş yani bizi hiç kimseyi gözü görmemiş aslında o da babama karşılık verirmiş kendini ezdirmemiş ama gönül istemeyince.
Türkü: Gitmek daha kolay gelmiş sanki biz istemiştik dünyaya gelmeyi bu hayatı biz seçmiştik öylece ortada kaldık.
Türkü: Tabi çevredekiler durur mu babama beş çocuk nasıl bakarsın yurt'a ver demişler belki tek olsa o kafayla verirdi bilinmez.
Türkü: Babannemle dedem canlarım ben onları anne baba bildim atmışlar kendilerini ortaya biz bakarız kimseye vermeyiz diye benim böyle başladı
Türkü: Zaten annemi hiç hatırlamıyorum sanki bir hayal gibi kalmış bende hatta belirli bir yaşa kadar babannemi annem sandım.
Türkü: Kendini bilmez akrabalar gelip yazık annesi giden çocuk diyip güya bana asidiklerinde taşlar oturmaya başladı sonra da hiç bir şey eskisi gibi olmadı zaten.
