Türkü: Hayal et: O zamanlar çok küçüktüm nereye ait olduğumu kim olduğumu bile bilmiyordum belki 3 yaşında annesiz kaldım babamı hep gurbette hatırlıyorum babannemle dedem büyüttü bizi evet ben Ayşe bu benim hikayem zor yorucu bir hikaye.
Türkü: Annemle babam görücü usulü evlenmiş akraba oldukları için öyle uygun görmüş büyükleler
Türkü: Annemi köye bırakıp gurbete gidermiş babam annem kalabalık evde beş çocukla onu beklermiş.
Türkü: Babam huzursuz bir adammış anlattıklarına göre annemi dövermiş anlaşılmazlarmış bir gün annem daha fazla dayanamamış.
Türkü: Evi terk etmiş yani bizi hiç kimseyi gözü görmemiş aslında o da babama karşılık verirmiş kendini ezdirmemiş ama gönül istemeyince.
Türkü: Gitmek daha kolay gelmiş sanki biz istemiştik dünyaya gelmeyi bu hayatı biz seçmiştik öylece ortada kaldık.
Türkü: Tabi çevredekiler durur mu babama beş çocuk nasıl bakarsın yurt'a ver demişler belki tek olsa o kafayla verirdi bilinmez.
Türkü: Babannemle dedem canlarım ben onları anne baba bildim atmışlar kendilerini ortaya biz bakarız kimseye vermeyiz diye benim böyle başladı
Türkü: Zaten annemi hiç hatırlamıyorum sanki bir hayal gibi kalmış bende hatta belirli bir yaşa kadar babannemi annem sandım.
Türkü: Kendini bilmez akrabalar gelip yazık annesi giden çocuk diyip güya bana asidiklerinde taşlar oturmaya başladı sonra da hiç bir şey eskisi gibi olmadı zaten.
Türkü: Daha çok içime kapandım hiç kimseyle konuşmuyordum kendi halimde oyunlar oynardım o kadar kendi halimdin ki kimsenin aklına gelmezdim
Türkü: Yüzümde güneş izleri üzerimde yoksulluğun garipliğin kimsesizliğin verdiği bir hüzün öyle böyle ilk okul çağına geldim.
Türkü: O dönem okula başlıyacaktım talihsiz bir olay oldu amcami vurdular eşiyle kızı yapmış sonradan öğrendik o dönem abimle beraber gittik okula.
Türkü: Sonra ki yıl abim ortaokula gitti kasabaya ben tek kalınca babam benim aldı ilçeye halamlara getirdi burda okusun diye her şeyden habersiz.
Türkü: Buraya gelene kadar o kadar acı çektim ki köyde üvey annem vardı sürekli döverdi kendi çocuğunu bile ama ona hiç kızamıyorum.
Türkü: 7 yaşlarıma kadar bizimleydi sonra onunla da ayrıldı babam o kadar çok üzülürdüm ki kimse beni sevmiyor diye yarım kalmıştım yapayalnız
Türkü: Ondan çok şiddet gördük küçük abimle çok zorlandık ne yemek verir di ne su isteyince de döverdi.
Türkü: İlçeye geldiğimde sanki bir sihirli deynek hayatı kolaylaştıracaktı ama öyle olmadı ben babannemi annem bilmiyordum hiç ayrılmamıştım çok ağır geldi ayrılmak bir de dişlanınca
Türkü: Sonra halamlara geldik babam okula yazdırıp gitti başıma kalakaldım o kadar zor geldi ki sürekli her gece ağlıyordum alışamadım bir yıla yakın kaldım orda.
Türkü: Halamın kızıyla aynı yaşdaydık çok iyi anlaşırdık köydeyken sonraları kötü davranmaya başladı hor görmeye başladı hala da bilmem nedenini.
Türkü: O zamanlardan hatırladığım en acı şey sürekli bir şeyler olur hiçbir şey yapmadığım halde suç bana kalırdı eniştem bana kızardı sürekli ama halam hiç savunmazdı.
Türkü: Bir yılım her gece ağlamakla geçti o kadar yalnızdım ki sığınacak kimsem yoktu sonra bir gün annem geldi okula müdür çağırdı odasına.
Türkü: Onu gördüğüm de öyle bir çığlık attım ki müdür bir şey oldu sandı bana hemen sınıfa gönderdi beni yılların acısı birikmiş biranda ortaya çıktı bende
Türkü: Sonra sakinlesince tekrar götürdüler beni sevdi sarıldı annem ama hiç bir şey hissetmedim bir miktar para bırakmış giderken giden yıllarımı para geri vermedi.
Türkü: O parayla kantinden bazı şeyler alır arkadaşlarıma dağıtırdım belki böyle daha çok arkadaşım olur diye.
Türkü: O gece annem çok beklemiş halamların kapısında kaçırmak için çok sonra öğrendim bi daha da görüşmedik zaten.
Türkü: Bir yılın sonunda babamlarda taşındı halamlara kiracı olarak amcamdan sonra kalmak istemediler köyde evi tamamen kapattılar babannemle dedem zor ikna oldu.
Türkü: Hiç istemediler gelmeyi şehre ama amcami buraya defnetmiştik sürekli ziyaretine gidiyorduk köyde olsak gelemezdik hastalansak hastane bulamazsın iyi ki gelmişiz dediler sonra.
Türkü: Üvey annemden olan erkek kardeşim vardı o da benimki gibi küçük yaşta annesiz kaldı babannem ona baktı ama son zamanlarda çok hastaydı kemik erimesi var dediler.
Türkü: Serdarı bir aile evlatlık istedi o kadar bağlıydı ki bana çok ağladım peşinden aile boşanma durumuna gelmiş çocukları hasta doğuyormuş
Türkü: Babam boşanmasınlar bı hayır işletim dedi aslında çaresizlikten çünkü bakacak kimse yoktu 2 yaşındaydı daha babannem hasta ben küçük çaresiz verdi.
Türkü: Beni unutmuyor hatırlıyo diye bizi görüştürmeyi kestiler aslında bir aile dostu gibi hep yanında olmak istedik olmadı.
Türkü: Bazı zaman dilimlerinde o kadar zor şeyler yaşadım ki çoğu dile gelmiyo sadece çok yaralıyo insanı yavaş yavaş bitiriyo.
Türkü: Babam tekrar çalışmaya gitti bir yılın sonunda geldi ama bir haberle yeniden evlenecekti sonra gittik tanıştı aileler ilk zamanlar çok iyiydi.
Türkü: Çok iyi davranırdı ilk zamanlar sonraları bir bahane bulup hep kavga ederdi yani o evde fazlaliktım artık hiç istemedi beni.
Türkü: O küçük halimle temizliğe bulaşiga her şeye koşardım kendimi kötü hissetmemek için bi' ise yaramak için sonra bi' köşeye geçer sesiz sesiz ağlardım.
Türkü: Bı bayram arefesi hiç unutmuyorum babamlar geldi İstanbul'dan tabi bayramlık bekliyorum çocuk aklımla üvey anneme bir takım geldi her şeyi içinde beğenmedi gidip yenisini aldılar.
Türkü: Öylesine alınmış bir çorap tutuşturuldu elime alırlar belki diye bekledim sonra çalıştıkları yerdeki kadın kızının eskilerini göndermiş onu getirdiler giymedim.
Türkü: Oysa ilk gördüğümde bayramlık aldılar sandım yengemle göz göze geldik o anı o mahcubiyetimi hiç unutmuyorum.
Türkü: Babam çok iyiydi, iyi davranırdı, sonra tamamen unuttu, beni gözden çıkardı, belki çok zor büyüttüm seni der, hep beni o büyütmedi ki.
Türkü: O yaşanılmışlığıın ağırlığını anlatmayı severdi insanlar dinlesin hüzünlenسين bu hikaye en çok bizi yaraladı babam anlatmayı sevdi.
Türkü: O evdeki yıllarım hiç kolay olmadı hep korkarak ağlayarak yaşadım babannem de olmasa ne yapardım bilmem.
Türkü: O en büyük destekcim di huzur veriyordu bana onunla konuşmak 10 yaşına kadar onların arasında uyudum babannem hiç bırakmadı beni.
Türkü: Hep içime kapanıktım liseye geçene kadar lisede arkadaşlarım oldu çevrem oldu kendimi geliştirmek istedim okumak istedim.
Türkü: Lisede maddi manevi küçük abim hep destek oldu oku kurtar kendini dedi o çok erken yaşta çalışmak zorunda kaldı o yüzden hep destekledi.
Türkü: Son senemde abim askere gitti hiç kimse destek çıkmadı kitap almak istedim almadılar kimse anlamasın diye eski kitapları götürürdüm okula.
Türkü: Herkes ders çalışıyordu zannediyordu oysa boş boş sayfaları çevirdim maddi olarak da son sene destek olmadılar öylece kalakaldım.
ImagineIf AI: Okuldan çıktım iş aramaya başladım çok zorlandım kimse deneyim olmayanları işe almağıstemedi.
