Hayal et: Duyabildiği şey iki tane güvercin sesi. Biraz onların kanat çırpınışı. Ve sessizlik. Bir sessizlik. Ve sonra kuşların kanat sesleri. Gözleri kapalı ama her yerin ıslak olduğunu hissediyor. Zorla gözlerini açıyor. Düşündüğü gibi her yer ıslak. Gördüğü şey sonsuz bir boşluk.

Alper Polat Bayhan: Hayal et: Duyabildiği şey iki tane güvercin sesi. Biraz onların kanat çırpınışı. Ve sessizlik. Bir sessizlik. Ve sonra kuşların kanat sesleri. Gözleri kapalı ama her yerin ıslak olduğunu hissediyor. Zorla gözlerini açıyor. Düşündüğü gibi her yer ıslak. Gördüğü şey sonsuz bir boşluk.

Alper Polat Bayhan: Gözleri buğulu olsa da önünde ne gördüğünü tahmin etmeye çalışıyor. Ayağa kalkıp kendisinin önünde adeta bir balerinın dans etmesi gibi hareket eden toz dumanına bakıyor. Sonra o toz dumanı sanki bilinçliymiş gibi onu fark ediyor ve dağılıyor.

Alper Polat Bayhan: Aradan altın renginde kız kardeşini görüyor. Birbirlerine bakıyorlar. Ona koşmak istesede bu çok zor çünkü duman geri geliyor ve bir hamlede -sanki bir avcı kartalın avını bir hamlede yutması gibi- yutuyor.